Wie een reis maakt naar Bolivia, zal ongetwijfeld de majestueuze zoutvlakte van Uyuni hoog op het lijstje hebben staan. Deze zoutvlakte, in het Spaans Salar de Uyuni genoemd, is met 10.582 km² de grootste zoutvlakte ter wereld. Het ligt op de Altiplano op een hoogte van ongeveer 3.656 meter boven zeeniveau. De beste manier om deze zoutvlakte te bezoeken is tijdens één van de meerdaagse tours. Je kunt dit doen vanaf Uyuni of vanaf Tupiza. Ik koos voor de tweede optie. In 4 dagen tijd zouden we naar Uyuni reizen en onderweg verschillende prachtige locaties in het zuidwesten van Bolivia bezoeken.
Wederom stakingen in Bolivia
Vanaf de provincie Jujuy in Argentinië stak ik de grens over van La Quiaca naar Villazon. Eerder had ik in Bolivia al te maken gehad met stakingen waardoor vele wegen waren geblokkeerd. Helaas had ik ook dit keer pech. De grens was gesloten en ik moest noodgedwongen een nacht in La Quiaca overnachten. Gelukkig kon ik de volgende dag alsnog de grens oversteken, en pakte in Villazon gelijk een Colectivo (minibus) naar Tupiza.
Tupiza is zelf niet een heel bijzondere stad, en het wordt dan ook voornamelijk bezocht als startpunt van toeristische tours in de omgeving. Ik startte hier mijn vierdaagse tour naar onder andere Salar de Uyuni en Reserva Nacional de Fauna Andina Eduardo Avaroa.
Dag 1: Tupiza – Quetena Chico
De eerste dag van de tour kenmerkte zich al gelijk door prachtige vergezichten. Een paar uur reden we door de mooiste landschappen, waar we helaas niet veel van konden zien door de harde regen. Onderweg kwamen we lama’s (Lama glama) tegen, die door de lokale bevolking worden gehouden voor hun vlees, wol, mest en als lastdier voor goederen. Daarnaast zagen we ook vele vicuña’s (Vicugna vicugna).
De spookstad San Antonio Del Nuevo Mundo
Om te lunchen stopten we in het kleine stadje San Pablo de Lípez, dat wordt gekenmerkt door lemen huizen. Na deze korte lunchstop reden we door naar de verlaten nederzetting San Antonio Del Nuevo Mundo. Dit was ooit een belangrijke plaats door de nabijgelegen zilvermijnen. Er bestaat een legende dat een pact met de duivel ervoor zorgde dat deze stad verviel tot de spookstad die het vandaag de dag is. Het pact was bedoeld om de arbeiders van San Antonio Del Nuevo Mundo rijkdom te schenken door middel van mijnbouw. In plaats daarvan veroorzaakte dit pact de dood van alle mijnwerkers omdat ze hun deel van het pact niet nakwamen. De geesten van de overleden mijnwerkers werden regelmatig gezien door de inwoners, wat zorgde voor het vertrek van de rest van de inwoners uit de stad. Er is een grote kans om in deze spookstad de viscacha (Lagostomus maximus) te zien.
Op 4.855 m hoogte maakten we een stop bij Laguna Morijon, waarna we door reden naar Quetena Chico. Daar brachten we de eerste nacht van deze vierdaagse tour door.
Dag 2: Quetena Chico – Huayllitas
Laguna Kollpa
De volgende dag reden we vrij snel het Reserva Nacional de Fauna Andina Eduardo Avaroa binnen. Dit natuurreservaat is het drukst bezochte natuurreservaat van Bolivia, en het is goed te begrijpen waarom. Je hebt bijna continu het idee dat je je niet meer op de aarde bevindt door de buitenaards prachtige landschappen. Als eerste stopten we bij het vogelrijke Laguna Kollpa, waarin honderden James’ flamingo’s (Phoenicoparrus jamesi) te zien waren. Ook zag ik hier de crèmevleugelwipstaart (Cinclodes albiventris), grijsrugsaffraangors (Sicalis uropigyalis), Bairds strandloper (Calidris bairdii), punagrondtiran (Muscisaxicola juninensis), punaplevier (Charadrius alticola) en punakwartelsnip (Thinocorus orbignyianus). Absoluut een stop waard dus voor vogelliefhebbers!
Desierto Salvador Dalí
Niet veel verder kwamen we bij het buitenaardse landschap van Desierto Salvador Dalí (Salvador Dalí woestijn). Deze woestijn heeft zijn naam niet voor niks gekregen. Het lijkt alsof je een schilderij van de beroemde schilder bent binnengestapt.
Onderweg naar onze volgende fotostop zagen we een andesvos (Lycalopex culpaeus) die totaal niet schuw was en zich dus heel goed liet fotograferen. In tegenstelling tot wat de naam doet vermoeden, is dit geen echte vos. De soort is meer verwant aan wolven en jakhalzen. Het is de op één na grootste hondachtige van Zuid-Amerika.
Laguna Verde
In de meest zuidwestelijke hoek van Bolivia, tegen de grens met Chili, ligt Laguna Verde (Groene Meer). Dit was onze volgende stop en de naam van het meer werd al vrij snel duidelijk. Het turquoise water contrasteerde prachtig met de achterliggende vulkaan Licancabur die precies op de grens met Chili ligt. Het meer wordt door een kleine dijk gescheiden van het ernaast gelegen Laguna Blanca (Witte meer).
Termas de Polques
Waar het absoluut af te raden is om een duik te nemen in Laguna Verde (het meer is toxisch), mag dat gelukkig wel in de thermale baden van Termas de Polques. Hier zijn twee baden te vinden met een watertemperatuur van zo’n 29 graden. Een heerlijk relaxte afwisseling na de hobbelige ritten die je overal in het park moet maken om de verschillende locaties te bereiken. Het uitzicht vanuit de baden is werkelijk adembenemend, en met een beetje geluk kun je zeer dichtbij flamingo’s zien. Zelf had ik het geluk dat een andesflamingo (Phoenicoparrus andinus) uitgebreid kwam foerageren in een poeltje naast het bad waarin ik me bevond. Na deze ontspannende tussenstop hebben we geluncht in het restaurant ertegenover.
Sol de Mañana
Tijd voor onze volgende stop. Sol de Mañana ligt op zo’n 4.900 m hoogte en staat bekend om zijn intense geothermische activiteit, die wordt veroorzaakt door vulkanische ondergrondse warmtebronnen. Je kunt hier modderpoelen, fumarolen, borrelende modderpotten en geisers zien. Door de harde wind werd het stoom van de geisers al laag weggeblazen, maar in uitzonderlijke gevallen kunnen de geisers een hoogte van wel 200 m bereiken.
Laguna Colorada
Onze laatste tussenstop van de dag was bij Laguna Colorada. Dit meer staat bekend om zijn kenmerkende roodachtige kleur, die wordt veroorzaakt door de aanwezigheid van algen en mineralen in het water. Deze kleur varieert van lichtrood tot dieprood, afhankelijk van de lichtomstandigheden en de hoeveelheid algen. Het rode meer vormt een mooi contrast met de witte borax eilanden. Wat het meer extra bijzonder maakt, zijn de honderden flamingo’s die je in het meer kunt zien. De eerder genoemde James’ flamingo en andesflamingo komen hier voor, aangevuld met de Chileense flamingo (Phoenicopterus chilensis). Ook de roodnekgrondtiran (Muscisaxicola rufivertex) liet zich hier zien. Je kunt het meer vanaf meerdere hoogtes bekijken zodat je veel verschillende prachtige foto’s kunt maken.
Dag 3: Huayllitas – Colchani
Valle de Rocas
Na een basic overnachting in Huayllitas reden we richting het noorden, en zagen langzaam het landschap veranderen. Het werd steeds rotsachtiger en dat bleek ook uit de naam van het gebied dat we nu binnenreden: Valle de Rocas (vallei der rotsen). Tussen de vele roodgekleurde rotsen waren gekke rotsformaties te vinden als de Copa del Mundo (wereldbeker) en El Camello (de kameel).
Italia Perdida
Na een korte rit kwamen we aan bij Italia Perdida. Net als Valle de Rocas zijn hier vele roodgekleurde rotsen te vinden. Volgens een legende was de eerste persoon die deze plek bezocht een Italiaan die verdwaalde in de Boliviaanse woestijn, en daar overleed. Daarom wordt het Italia Perdida genoemd.
Laguna Negra
Tijd voor weer een goede plek om wildlife te spotten. Nadat we dicht bij het meer een korte lunchstop maakten, liepen we naar het prachtig verscholen gelegen Laguna Negra (zwarte meer). Hier zagen we veel dieren, zoals de andesgans (Chloephaga melanoptera), punaholengraver (Geositta punensis), viscacha, aplomadovalk (Falco femoralis), reuzenkoet (Fulica gigantea), punakoet (Fulica ardesiaca), zwartbekklauwiertiran (Agriornis montanus), grote geelpootruiter (Tringa melanoleuca), Chileense taling (Anas flavirostris), witvleugelwipstaart (Cinclodes atacamensis) en tientallen lama’s.
Je zou misschien verwachten dat na het zien van alle eerdere meren het een beetje eentonig zou gaan worden, maar niets is minder waar. Door de verscholen ligging van dit meer krijgt het een hele eigen identiteit die het absoluut de moeite waard maakt om ook hier een stop te maken.
Cañón de la Anaconda
Voor mensen met hoogtevrees is het aan te raden om de volgende locatie over te slaan, hoewel dat absoluut zonde zou zijn! Cañón de la Anaconda is een kloof waardoor de Anacondarivier zich kronkelend een weg baant. Om het beste uitzicht op de kloof te hebben moet je naar een uitzichtpunt lopen met diepe afgronden naast je, zonder goede afscheidingen. Tel hierbij op dat het hier regelmatig hard waait. Gelukkig hadden wij geluk en stond er niet veel wind, dus we konden redelijk veilig naar het uitkijkpunt lopen. Je voelt je erg machtig als je over de kloof uitkijkt!
Zonsondergang op Salar de Uyuni
Vanaf Cañón de la Anaconda was het een flink stuk rijden naar onze volgende locatie. We zouden namelijk de zonsondergang gaan bekijken op één van de highlights tijdens deze tour: Salar de Uyuni! Maar eerst gingen we inchecken op de mooiste overnachtingslocatie van deze vier dagen: Hostal Dulce Salada in Colchani. Dit hostel is bijna volledig van zout gemaakt, tot aan de banken en bedden aan toe! Eén van de meest bijzondere plekken waar ik ooit heb overnacht!
Daarna was het eindelijk tijd om te gaan zien wat ik al jaren hoog op mijn bucketlist had staan: Salar de Uyuni! Het doel op deze dag was om de zonsondergang te gaan bekijken. Vanwege het laagje water dat op de vlakte lag leek het net of we ons op een gigantische spiegel bevonden. Heel bijzonder en surrealistisch om te ervaren! De foto’s die dit opleverde waren dan ook prachtig!
Dag 4: Colchani – Uyuni
De volgende dag stond wederom een uitgebreid bezoek aan Salar de Uyuni op de planning. Dit keer keken we naar de zonsopkomst, en wederom leverde dat prachtige foto’s op. Vervolgens reden we door naar een droger deel van de vlakte. Hierdoor is het mogelijk om foto’s te maken waarin je speelt met perspectief. Door gebruik te maken van objecten of personen die zich dichterbij of verderaf van de camera bevinden kun je de illusie wekken dat er een verschil in grootte is. Dit zorgt voor erg grappige plaatjes!
Vervolgens reden we door naar een monument ter ere van de Dakar-rally, die regelmatig hier gehouden is. Dit monument ligt naast het allereerste zouthotel dat hier gemaakt werd. Omdat het in het midden van Salar de Uyuni ligt, zorgde dat voor problemen met het afvoeren van sanitair afval. Daarom werd dit hotel al na een paar jaar gesloten. Nu kan het wel gebruikt worden als lunchstop, en dat was precies ons plan.
Na ook nog een korte stop waar verschillende structuren van zout gemaakt waren, en onze gids ons een uitleg gaf over het proces van zoutbewerking, was het tijd om de gigantische zoutvlakte te verlaten.
Cementerio de Trenes
Via Colchani reden we naar Uyuni, het eindpunt van onze tour. In Uyuni bezochten we nog het Cementerio de Trenes (treinkerkhof), waar oude treinen en locomotieven te vinden zijn. In de vroege 20e eeuw bloeide de mijnbouwindustrie in de regio rond Uyuni, vooral vanwege de overvloedige zoutafzettingen. De treinen werden gebruikt voor het vervoer van mineralen, waaronder zout, naar andere delen van Bolivia. Na verloop van tijd daalde de vraag naar bepaalde mineralen, en werden sommige mijnen gesloten. De spoorwegen werden niet langer zo intensief gebruikt en veel treinen werden overbodig. In de afgelopen decennia is het Cementerio de Trenes getransformeerd tot een toeristische attractie.
Met deze laatste stop kwam een einde aan vier fantastische dagen in het zuidwesten van Bolivia. Dit is zonder twijfel één van de meest bijzondere tours die ik ooit heb gemaakt, en ik kan het dan ook iedereen aanraden om deze prachtige omgeving zelf een keer te gaan bezoeken. Het hoort op ieders bucketlist thuis!
