Roadtrip over de Carretera Austral

Na mijn roadtrip door Chiloé verbleef ik nog kort in Puerto Varas, voor ik startte aan weer een nieuwe roadtrip, dit keer over de Carretera Austral. Door velen wordt de Carretera Austral gezien als één van de mooiste roadtrips van Zuid-Amerika. De weg start in de Chileense stad Puerto Montt, zo’n 1000 km ten zuiden van Santiago. Na 1247 km richting het zuiden arriveer je in het dorp Villa O’Higgins. Ik was er erg nieuwsgierig naar, en besloot de weg in zijn geheel af te leggen. Deels met de bus en deels al liftend. Ik nam ongeveer een maand de tijd en maakte verschillende tussenstops. Het beloofde een fantastisch avontuur te worden!

Puerto Montt -> Chaitén

Vanaf Puerto Montt pakte ik de bus richting Chaitén. Om hier te arriveren moet je onder andere met twee veerboten. Gelukkig zitten deze gewoon bij de busprijs inbegrepen. De eerste overtocht duurt zo’n 40 minuten en de tweede zelfs zo’n 5 uur! In totaal duurt de rit zo’n 10 uur.

In mei 2008 werd Chaitén opgeschrikt door de plotselinge eruptie van de Chaitén Vulkaan. Het hele dorp moest geëvacueerd worden en werd voor een groot deel verwoest. Er waren nadien plannen om het dorp op een andere locatie weer op te bouwen, maar uiteindelijk gebeurde dat toch op de oorspronkelijke locatie.

Pumalin Nationaal Park

Vanuit het dorp pakte ik een lift van zo’n 25 minuten naar het startpunt van een trail naar de top van de Chaitén Vulkaan, in het Pumalin Nationaal Park. Het krijgen van een lift ging verbazingwekkend makkelijk. Het kostte me maar 5 minuten! Op deze trail van zo’n 5 km en 628 m hoogteverschil is de verwoesting die de vulkaan in 2008 heeft achtergelaten nog duidelijk zichtbaar. Je ziet veel dode bomen, afgewisseld met jonge levende vegetatie. Het is mooi om te zien hoe de natuur zichzelf weer weet te herstellen na zo’n ramp.

De hike zelf was een aardige klim, maar wel goed te doen. Het uitzicht op de top was prachtig! Aan de ene kant zag je de vulkaan met een kratermeer, en aan de andere kant kon je helemaal tot aan het fjord kijken. Het enige nadeel is dat je dezelfde weg weer terug moet.

Chaitén -> Futaleufú

Vanaf Chaitén pakte ik wederom een bus, dit keer naar de plaats Futaleufú. Officieel ligt deze plaats niet aan de Carretera Austral. Je moet er een kleine omweg voor maken, maar dit is het meer dan waard. Vanuit Futaleufú kun je op één van de beste rivieren ter wereld raften.

Aangekomen in Futaleufú kostte het wat tijd voor ik een plaats vond om te overnachten. Gelukkig lukte het uiteindelijk om een betaalbare plek te vinden, en kon ik gaan nadenken over mijn activiteiten. Het lukte niet meer om de volgende dag al te gaan raften. Daarom wilde ik graag gaan hiken. Helaas werkte het weer niet mee en heeft het de hele dag geregend. Daarom besloot ik even rustig aan te doen.

Raften op de Futaleufú Rivier

De volgende dag stond het raften op de Futaleufú Rivier op de planning. Er zijn verschillende opties, van enkele uren tot een volledige dag. Ik koos voor de laatste optie, en hierbij zouden we rafts van de categorieën III, IV en V gaan trotseren. Ik had nog weinig ervaring met raften dus ik kon wel wat lichte spanning voelen. Gelukkig was ik in goede handen bij de organisatie waar ik de activiteit had geboekt. Er zouden 3 reddingskayaks en 2 catamarans mee gaan voor het geval iemand in het water zou vallen. Op deze manier kon je zo snel mogelijk uit het water gehaald worden.

Na een korte instructie kon het raften beginnen. De uren die erop volgden zaten vol adrenaline en prachtige uitzichten. Bij de rapid ‘Himalaya’ belandde iedereen uit mijn raft in het water, op één persoon na. Gelukkig werd iedereen snel gered en konden we het avontuur voortzetten. Zelf mocht ik er later op de dag nog een keer aan geloven. Deze tweede keer ging ik verschillende keren kopje onder en duurde het even voor ik uit het water gevist kon worden. Ook dit is uiteindelijk gelukkig goed gekomen. Ik heb ontzettend genoten van deze ervaring en kan het iedereen die van een beetje actie houdt aanraden!

Futaleufú -> Puyuhuapi

Vanaf Futaleufú besloot ik het over een andere boeg te gooien. Ik probeerde al liftend Puyuhuapi te bereiken. In Futaleufú kon ik al vrij snel een lift krijgen van een Chileens gezin dat hier op vakantie was. Ze waren onderweg naar een meertje en konden me zo’n 20 minuten verder brengen. Maar op het punt waar ze me eigenlijk zouden afzetten merkte ik dat ze verder reden. Ze hadden zich bedacht en besloten me naar het dorp Villa Santa Lucía te brengen, zo’n 1,5 uur verderop! Dit betekende dus dat ze speciaal voor mij 3 uur langer moesten rijden. Deze hartverwarmende hulp ontroerde me. Ze wilden niet eens een bedankje in de vorm van geld van me aannemen. Ik kreeg zelfs nog wat te eten mee voor de volgende etappe.

Ook in Villa Santa Lucía vond ik snel een lift. Deze man kon me ongeveer een uur verder brengen naar het dorp La Junta. Vanaf hier zou het nog maar zo’n 45 minuten rijden zijn naar Puyuhuapi. In La Junta had ik helaas minder geluk. Het duurde 2,5 uur voor ik daar een lift kon krijgen. Gelukkig is ook dit uiteindelijk gelukt en bevond ik me op mijn volgende bestemming.

Queulat Nationaal Park

Vanuit Puyuhuapi is het Queulat Nationaal Park makkelijk te bereiken. Dit park staat vooral bekend om de Queulat Gletsjer, ook wel de Hangende Gletsjer genoemd. Het smeltwater van deze gletsjer vormt een van de hoogste watervallen van Zuid-Amerika, met ongeveer 550-600 m: de Ventisquero Colgante. Er zijn verschillende trails naar uitzichtpunten te vinden in het park. Ik besloot ze allemaal af te leggen. Bij het dichtstbijzijnde uitzichtpunt op de gletsjer kwam ik zelfs als eerste van de dag aan. Dit was onder andere te merken aan de spinnenwebben over het pad die ik tijdens mijn wandeling omhoog tegen kwam. Ik kon ongeveer 10 minuten alleen van het uitzicht genieten, waarna langzaam steeds meer toeristen mij kwamen vergezellen. Na niet lang stond het zwart van de mensen, en besloot ik weer af te gaan dalen om de andere trails te gaan afleggen, waar ik niet veel tijd voor nodig had. In de middag was ik alweer terug in Puyuhuapi.

Thermale baden

Naast het Queulat Nationaal Park staat Puyuhuapi ook bekend om de thermale baden die er in de omgeving te vinden zijn. Ik koos ervoor om een bezoekje te brengen aan de Termas Ventisquero. Hier kon ik een paar uur genieten van verschillende warmwaterbronnen die direct aan het fjord gelegen zijn. Ook was het mogelijk om een duik in het ijskoude fjordwater te nemen. Een kans die ik natuurlijk niet langs me heen kon laten gaan. Tijdens het badderen zag ik zelfs witbuikdolfijnen (Cephalorhynchus eutropia) in het fjord zwemmen. Het was absoluut heerlijk ontspannend, maar helaas wel erg duur voor de drie kleine warmwaterbronnen die er te vinden waren.

Puyuhuapi -> Coyhaique

Vanuit Puyuhuapi koos ik ervoor om weer verder te reizen met de bus. Dit keer was mijn bestemming de stad Coyhaique, wat de grootste stad langs de Carretera Austral is. Ik ging wandelend op pad om de uitzichten aan de westkant van de stad te bekijken. Verder gebruikte ik mijn tijd in de stad om weer even op te laden voor de rest van mijn trip, en te werken aan mijn blog en vlog.

Coyhaique -> Villa Cerro Castillo

Na mijn verblijf in Coyhaique reisde ik verder naar het zuiden. Aangezien de bus al volgeboekt was, moest ik het weer liftend proberen. Helaas viel het wederom tegen en had ik 6 liften nodig en in totaal 6 uur voor een afstand van maar 95 km. Maar gelukkig is het gelukt en arriveerde ik in Villa Cerro Castillo. Bij aankomst zag ik gelijk hoe prachtig de omgeving daar is. De top van Cerro Castillo is vanuit het dorp goed te zien. Heel onrealistisch dat ik daar de volgende dag naartoe zou gaan hiken.

Cerro Castillo Nationaal Park

Vanuit Villa Cerro Castillo had ik een transfer geregeld naar het beginpunt van de hike naar Laguna Cerro Castillo. Dit scheelde een uur lopen. De trail zelf is namelijk al pittig genoeg. Het is een hike van zo’n 14 km, met maar liefst 1269 m hoogteverschil. Het beloofde een behoorlijk pittige, maar prachtige hike te gaan worden!

De hike is behoorlijk uitdagend voor je conditie. Al vrij snel na de start van de wandeling begint een flinke klim. Ik was al vrij snel buiten adem. Maar toen ik eenmaal ‘in de flow’ zat, kostte het klimmen me gelukkig niet zoveel moeite meer. Ik kwam dan ook zonder problemen aan bij het prachtige uitzichtpunt op Laguna Cerro Castillo, met daarachter de top van Cerro Castillo. Wat een fantastische plek! Ik besloot wat te eten om energie op te doen voor de terugreis. Er stond veel wind, wat het redelijk fris maakte.

Tijdens de afdaling kwam de echte klap, en had ik het heel zwaar. Mijn rechterknie begon te protesteren, waardoor ik bijna niet meer kon lopen zonder pijn. Ik ben dus zeer vaak gestopt, en de afdaling leek wel een eeuwigheid te duren. Een klein lichtpuntje was het zien van een andescondor (Vultur gryphus) en verschillende magelhaenspechten (Campephilus magellanicus) van heel dichtbij.
Vraag me niet hoe, maar het is uiteindelijk gelukt om beneden te komen. Gelukkig kon ik een lift krijgen naar Villa Cerro Castillo, zodat ik niet nog een uur langer hoefde te lopen.

Villa Cerro Castillo -> Puerto Río Tranquilo

Gelukkig kon ik de volgende dag rustig aan doen. Ik pakte de bus van Villa Cerro Castillo naar Puerto Río Tranquilo. Deze route is zo’n 120 km, maar voor een groot deel onverhard. Daarom duurde het toch meerdere uren voor ik in Puerto Río Tranquilo arriveerde. Daar aangekomen kostte het behoorlijk wat moeite om een overnachtingsplek te vinden die niet al volgeboekt was. Gelukkig vond ik uiteindelijk een hostel voor één nacht, en een privékamer in een soort bed & breakfast voor de twee volgende nachten.

Marmergrotten aan het meer van General Carrera

Één van de grootste toeristische trekpleisters bij Puerto Río Tranquilo zijn de marmergrotten aan het meer van General Carrera. Deze grotten zijn gevormd doordat golven van het meer er duizenden jaren tegenaan hebben gespoeld. Het gevolg zijn prachtige rotsformaties in de mooiste kleuren. Ze zijn te bezoeken met een georganiseerde boottocht of per kayak. Ik koos voor de boottocht. Er zijn verschillende varianten, die verschillen in welke plekken ze precies bezoeken. Ik boekte de meest uitgebreide variant, die alle grotten zou bezoeken, aangevuld met enkele andere plekken.

Als eerste voeren we langs een scheepswrak, waarna we een eerste blik mochten werpen op de marmergrotten. Eerst bezochten we de grotten bij Puerto Sánchez, die de kortere tours niet bezoeken. Daarna bezochten we uiteraard ook de bekende grotten bij Puerto Río Tranquilo, zoals de grootste van allemaal die ‘Catedral de Marmol (marmerkathedraal)’ genoemd wordt.
Wat de excursie extra bijzonder maakte was dat op één van de kliffen een andescondor (Vultur gryphus) aan het nestelen was.

Op de weg terug naar Puerto Río Tranquilo werden we kletsnat van het opspattend water, wat het avontuur helemaal compleet maakte!

Glaciar Exploradores

De volgende dag stond er alweer een fantastische nieuwe activiteit op het programma! Ik zou namelijk een gletsjerwandeling gaan maken op Glaciar Exploradores. Deze gletsjer is onderdeel van de ijsmassa die vanaf de hoogste berg van Patagonië, Monte San Valentín, afdaalt. De gletsjer is zo’n 18 km lang en het is mogelijk om onder professionele begeleiding op de gletsjer te wandelen, en zelfs enkele natuurlijk gevormde ijsgrotten in de gletsjer te betreden.

Inclusief gids waren we maar met een groepje van 4 man, wat ontzettend fijn was! Zo kostte het minder tijd om iedereen te voorzien van stijgijzers, waardoor we verder de gletsjer op konden wandelen. Nadat we van Puerto Río Tranquilo met de auto naar het beginpunt waren gereden, een rit van zo’n 1,5 uur, konden we beginnen met wandelen.

We begonnen in een bos, dus in het begin waren de stijgijzers nog niet nodig. Via houten vlonders liepen we in de richting van de gletsjer. Na een niet al te lange wandeling kwamen we uit bij een uitzichtpunt op de gletsjer. Heel onwerkelijk dat we er later zelf op zouden gaan lopen! Het was nu gedaan met de makkelijke wandeling. We vervolgden de weg al lopend over stenen en rotsblokken. Een stuk avontuurlijker!

Uiteindelijk was het tijd om onze stijgijzers onder onze schoenen te binden, en daadwerkelijk het ijs op te stappen. In het begin is het zeker even wennen, maar al snel had ik de techniek onder de knie en kostte het niet veel moeite meer om over het ijs te lopen.

Wat volgde was een geweldig avontuur langs diepe kloven in het ijs, dat ons zelfs in verschillende ijsgrotten bracht. Het was heel onwerkelijk om te beseffen dat ik letterlijk onder het ijs zat, in een grot die maar zeer kort bestaat vanwege de constant veranderende gletsjer.

Het was absoluut een ervaring die ik niet had willen missen. Ik zou het dus ook zeker aanraden om een keer in je leven een gletsjerwandeling te gaan maken!

Cochrane

De volgende bestemming op mijn reis langs de Carretera Austral was de stad Cochrane. Dit is na Coyhaique de grootste stad langs de route. Een busrit van zo’n 2,5 uur bracht me op deze volgende bestemming. De stad ligt naast het prachtige Patagonia National Park. Helaas moest ik dit Nationaal Park links laten liggen, aangezien mijn knie nog steeds te veel aan het protesteren was. In plaats daarvan heb ik rustig aan gedaan, en wat korte wandelingen gemaakt in de stad zelf.

Caleta Tortel

Het volgende dorp wat ik graag wilde bezoeken was Caleta Tortel. Officieel ligt dit dorp niet direct aan de Carretera Austral, dus net als voor Futaleufú moet je ook hier een omweg voor nemen. Die is het wel zeer waard want het is een prachtig dorp dat voornamelijk bestaat uit woningen op palen, verbonden door houten vlonders. Dit geeft het dorp een heel eigen karakter.

Vanaf de parkeerplaats, waar ook de bus stopt, loop je via flink wat houten trappen naar beneden, richting de kust. Daar starten de houten vlonders die je na ongeveer een half uur wandelen naar de andere kant van het dorp brengen. Het loont zeker om de hele wandeling af te leggen. De huizen staan bijna allemaal op palen, en je komt onder andere een bibliotheek en gemeentehuis tegen.

Vanaf de parkeerplaats gaan er ook trappen de andere kant uit, omhoog. Hier loop je richting het vliegveld van Caleta Tortel. Deze wandeling is het ook waard om te maken. Je hebt mooie uitzichten in de richting van Parque Nacional Laguna San Rafael. Ook kun je een korte hike maken naar Mirador del Cerro, vanwaar je onder andere neerkijkt op het dorp.

Villa O’Higgins

De allerlaatste etappe die ik af moest leggen om de Carretera Austral te voltooien, was de rit naar Villa O’Higgins. Dit is het meest zuidelijke punt van de Carretera Austral. Als je nog zuidelijker wilt reizen in Chili, kan dat alleen via Argentinië, of per boot of vliegtuig. De weg houdt hier namelijk letterlijk op.

Om Villa O’Higgins te bereiken pakte ik wederom de bus. Het was weer een behoorlijk lange reisdag, aangezien de volledige route ongeasfalteerd is. Bovendien zit er weer een overtocht per veerboot op de route, wat ook veel tijd kost. Gelukkig kwam ik zonder problemen in het dorp aan.

Villa O’Higgins zelf is niet echt een bijzonder dorp. Het is wel mogelijk om prachtige wandelingen te maken in de omgeving. Dat is precies wat ik gedaan heb.

Vanuit het dorp liep ik een deel van de Altavista Trail. Om bij het startpunt van de hike te komen liep ik eerst 3 km op de weg richting het zuiden. De hike zelf is zo’n 14 km, en heeft 3 uitzichtpunten op de route liggen. Van medereizigers had ik gehoord dat het derde uitzichtpunt niet heel spectaculair was, dus besloot ik t/m het tweede uitzichtpunt te lopen. De uitzichten waren absoluut prachtig, en je kon onder andere meren, bergen en gletsjers zien.

Het einde van de roadtrip over de Carretera Austral

Op de weg omlaag ging het helaas wederom mis met mijn knie. Toch besloot ik om vanaf het beginpunt van de Altavista Trail nog een stuk verder naar het zuiden te lopen, om het officiële einde van de Carretera Austral te bereiken. Villa O’Higgins is namelijk niet het echte einde. Dat ligt bij Puerto Bahamondes, zo’n 7 km ten zuiden van het dorp. Hoewel dit een pijnlijk laatste deel van de wandeling was, ben ik blij dat ik het heb gedaan. Ik zou anders het gevoel hebben gehad dat ik de Carretera Austral niet volledig afgelegd had. Gelukkig kon ik wel een lift terug naar het dorp krijgen.

Wat een fantastische ervaring om de volledige 1247 km van deze iconische roadtrip afgelegd te hebben! Het was dus helaas wel met wat lichamelijke klachten. Na een bezoek aan de dokter besloot ik niet verder naar het zuiden te gaan reizen. Het was voor mij belangrijk om rust te gaan nemen, en de hikes die ik verder zuidelijk wilde gaan maken zouden daar niet aan bijdragen. Daarom besloot ik mijn reisplannen te wijzigen en te gaan reizen richting Noord-Argentinië. Daarover meer in mijn volgende blog!